Κείμενο της Νικολέττας Γεωργακοπούλου

Η παιδική ηλικία συχνά φέρει μια ψευδαίσθηση άτρωτου. Περιτριγυρισμένο από φροντιστές, προστατευμένο με την περιορισμένη γνώση του τι είναι η απώλεια, ο πόνος και η θνητότητα, ένα παιδί βιώνει τον κόσμο μέσα από μια αίσθηση σχετικής μονιμότητας. Ωστόσο, η ενηλικίωση αναγγέλλεται μέσα από στιγμές ρήξης. Η ασθένεια ενός γονέα για παράδειγμα προκαλεί την συνειδητοποίηση της σωματικής ευθραυστότητας και δημιουργεί μια ξαφνική αντιστροφή ρόλων μέσα σε μια οικογένεια: ο αποδέκτης της φροντίδας γίνεται ο προσφέρων. Και ξαφνικά, το παιδί της οικογένειας βρίσκεται να φροντίζει εκείνους που κάποτε το φρόντιζαν.

Ταυτόχρονα, οι πολυάριθμες παγκόσμιες κρίσεις που μπορεί να βιώνει κανείς ήδη από νεαρή ηλικία καταδικάζουν συχνά το άτομο σε μια πρόωρη και βεβιασμένη ωρίμανση, αφήνοντάς το με το αίσθημα ανάληψης πολλών ευθυνών πολύ νωρίς, και μιας παιδικής και εφηβικής ηλικίας που δεν έχουν βιωθεί όπως ίσως τους αναλογούσε.

Σε ολόκληρη την έκθεση του Σταύρου Καπετάνιου, Finding Balance, η δυαδικότητα και η επαλληλία είναι διαρκώς παρούσες: μαλακό και σκληρό - φιλόξενο, αλλά και επικίνδυνο - πορώδες και ανακλαστικό - ανέμελο, αλλά και σοβαρό. Πρόκειται ακριβώς για τη βιωμένη δυαδικότητα ενός ανθρώπου που ενηλικιώνεται και αρχίζει να συνειδητοποιεί το πραγματικό περιεχόμενο της ενήλικης ζωής του, ενώ ταυτόχρονα συνεχίζει αναπόφευκτα να αντιλαμβάνεται τον κόσμο και μέσα από την οπτική του παιδικού εαυτού.

Μέσα στην έκθεση ο Σταύρος τοποθετεί αντικείμενα ως πυξίδες, στοιχεία που καθοδηγούν τον θεατή το ένα μετά το άλλο προς την αποκάλυψη ενός μυστηρίου. Ζωικά οστά περιμένουν τους οστεομάντεις να τα διαβάσουν, όπως θα συνέβαινε σε ένα γλέντι πριν από μια μεγάλη μάχη, στην προσπάθεια να προβλεφθεί η έκβασή της. Πολύχρωμα ζάρια, τσουλήθρες και μινιατούρες έχουν τοποθετηθεί με τον ίδιο ζήλο και στρατηγική σκηνοθεσία ενός παιδιού που παίζει βαθιά συγκεντρωμενο στο σενάριο της φαντασίας του.

Έχει στήσει το σκηνικό για την οπτικοποίηση εκείνης της μεταβατικής στιγμής ανάμεσα στην παιδική και την ενήλικη οπτική ενός ανθρώπου, δημιουργώντας ταυτόχρονα μια ολόκληρη παιδική χαρά για αυτή την διπλή θέαση του κόσμου.

Το παιδί με τα παιχνίδια του, όπως και ο οστεομάντης με τα οστά, επιχειρούν και οι δυο να διαβάσουν τα αντικείμενα τους σε μια προσπάθεια να αποδώσουν νόημα σε μια πραγματικότητα που βρίσκεται πέρα από το εδώ και τώρα, είτε αυτή είναι στην φαντασία είτε στο μέλλον. Ο επισκέπτης του Finding Balance θα βρεθεί κάπου ανάμεσα σε αυτό το φάσμα, μεταξύ του παιδιού και του οστεομάντη, διαβάζοντας τα έργα του Σταύρου, παίζοντας και προβλέποντας.

Ο άνθρωπος δεν αποτελεί ποτέ μια ολοκληρωμένη δομή· βρίσκεται διαρκώς σε διαδικασία διαμόρφωσης. Ο παιδικός εαυτός δεν εξαφανίζεται, αλλά παραμένει ενσωματωμένος μέσα στο ενήλικο σώμα, και επανεμφανιζεται σε στιγμές αβεβαιότητας, θλίψης, τρυφερότητας ή θαυμασμού. Άλλωστε, όλοι είμαστε το παιδί κάποιου.

Text by Nikoletta Georgakopoulou

Childhood often carries an illusion of invulnerability. Surrounded by caregivers, protected by the limited knowledge of what loss, pain, and mortality is, one experiences the world through a sense of relative permanence. Yet, adulthood announces itself through moments of rupture. The illness of a parent for example provokes the realization of bodily fragility and creates a sudden reversal of roles within a family: the receiver of care becomes the giver. And suddenly, the child of the family finds themselves caring for those who once cared for them.

At the same time, the numerous world crises they may experience from a young age condemn them to an early and hasty maturity, leaving them with the numb feeling of too many responsibilities too soon, and with childhood and adolescence years not lived as they were meant.

Throughout Captain Stavros’ exhibition, Finding Balance, duality and superimposition are both present: soft and hard - inviting, but risky - porous and reflective - carefree, but serious. And this is exactly the felt duality of a person coming of age, who is starting to realize the actual content of their adulthood while also inevitably still experiencing the child-self point of view.

In the exhibition, Stavros places objects as compasses - hints that guide one after the other to the unfolding of a mystery. Animal bones await osteomancers to read them, much like at a feast before a big battle, in an attempt to foresee its outcome. Colorful dice, slides, and miniatures have been placed with the same devotion and strategic direction of a child playing, deeply focused on the scenario of their imagination.

He has set the stage for the visualization of that shifting moment between someone’s child point of view to their adult point of view, and a whole playground for this dual perspective.

Both a child with their toys and an osteomancer with animal bones read their preferred objects to make meaning of a reality far from here and now, whether that be their fantasy or the future. The visitor of Finding Balance will find themselves in this spectrum between a child and an osteomancer, reading Stavros’ pieces, playing and foreseeing.

A person is never a finished structure; one is always becoming. The child-self does not disappear, but remains embedded within the adult body, resurfacing in moments of uncertainty, grief, tenderness, or wonder. We all are someone’s child after all.

Κείμενο της Λουκία Λημπέρη Ωραιοπούλου

1 Μαΐου 2026. Αποφασίζουμε να πάμε μαζί στην Εύβοια για το τριήμερο. Το αμάξι γεμάτο: κεραμικά, πράσινα πλαστικά καρεκλάκια, φυτά, ξύλινα παιδικά έπιπλα και πολλές σακούλες. Μάλλον και κάποια οικοδομικά υλικά, χρώματα…

Η εικόνα αυτή είναι σημαντική: το πορτμπαγκάζ γεμάτο με όλα αυτά τα ετερόκλητα αντικείμενα. Για όποιον δεν τον ξέρει μπορεί να ακούγονται παράταιρα, για μένα όχι, σκέφτομαι τώρα.

Είναι ο άνθρωπος κολλάζ. Ξυλάκια από ντραμς, το άλογο από το Frozen II, μέταλλα περίεργα παντού, χαρούμενα φωτάκια, σεμεδάκια, κουταλάκια, τζιρτζιλάκια. Χρώματα, υφές, γέλια και πολλές σκάλες.

Ο άνθρωπος κολλάζ ήτανε ο πρώτος μου φίλος στο σχολείο. Ήμασταν δώδεκα χρονών όταν μια μέρα γύρισα στο σπίτι μου πολύ ταραγμένη. Θυμάμαι να εξιστορώ στη μαμά μου πως ένας συμμαθητής μας (Γολιάθ στα μάτια μου) έπεσε πάνω στον καλύτερό μου φίλο… τον έριξε στο παγωμένο μωσαϊκό και του έσπασε το χέρι. Είχα αισθανθεί τόσο θυμό! Την επόμενη μέρα ήρθε στο σχολείο με έναν τεράστιο γύψο. Ξαφνικά έπρεπε να μάθει να γράφει με το άλλο χέρι. Αλλάξαμε θέσεις στο θρανίο για να μη συγκρούονται οι αγκώνες μας. Θυμάμαι να θαυμάζω τον τρόπο που ξεκίνησε σιγά σιγά να σχηματίζει τα πρώτα δεξιόχειρα γράμματα, τρίγωνα και κύκλους.

1 Μαΐου 2026. Καθόμαστε μαζί στο αμάξι. Σιγά σιγά βγαίνουμε από την Αθήνα. Έχω φτιάξει δυο σάντουιτς με αυγό. Είχα ξεχάσει πόσο δε του αρέσει το αυγό. Του δίνω λίγη μαύρη σοκολάτα. Λίγο πριν μπούμε στην Χαλκίδα αρχίζει να μου μιλάει για την πρώτη του ατομική έκθεση που ετοιμάζει. Συγκινούμαι. Μιλάμε για την γενιά μας ως «αιώνια παιδιά» που δε μεγαλώνουν ποτέ, για το κατά πόσο είναι εφικτή η μετάβαση στο επόμενο στάδιο της ζωής μας, πως μπορεί να πραγματοποιηθεί και αν μας επιτρέπεται.

(Συνειδητοποιούμε ότι είμαστε φίλοι είκοσι χρόνια και σκεφτόμαστε για το πόσο έχει αλλάξει ο κόσμος μέσα σε αυτό το διάστημα… για το που βρισκόμαστε εμείς σε αυτόν. Εκεί μου αναφέρει και τον τίτλο της έκθεσης, Finding Balance. Στη συνέχεια συζητάμε για τον τρόπο που ένα ολόκληρο σύστημα μας έχει κάνει να πιστεύουμε πως η ισορροπία βρίσκεται στη στροφή στον εαυτό, στο εγώ, στο μέσα, στο άτομο.)

Finding Balance, πέσιμο, γύψος. Τα συνδέουμε από την αρχή. Μιλάμε για την δυτική ιατρική, τον τρόπο που το σύγχρονο σώμα «σπάει σε κομμάτια». Εξαρτήματα, γύψοι, κόλλες, μέταλλα (τα έργα του σκέφτομαι τώρα).

12 Μαΐου 2026. Επιτέλους πάω στο σπίτι του να δω τα έργα που ετοιμάζει. Studio visit το είπαμε. Γελάμε όσο ανεβαίνουμε τις σκάλες του σπιτιού του για το ατελιέ (πάλι σκάλες σκέφτομαι). Καθόμαστε, βάζω τα γυαλιά μου, ανοίγω το τετράδιο και ξεκινάμε. Συγκινούμαι πάλι… Βλέπω κομμάτια έργων, σχέδια, εκτυπώσεις. Στο τέλος, καθώς ξέρει ότι δυσκολεύομαι με τις οδηγίες συναρμολόγησης, ζωγραφίζει πάνω σε μια εκτύπωση τον τρόπο που θα τοποθετήσει τα γλυπτά του στον χώρο της γκαλερί. Σκάλες,τσουλήθρες, πύργοι από πέτρες και ο ίδιος σε μινιατούρες να κινείται ανάμεσα τους (τα σπίτια του σκέφτομαι τώρα).

Συνεχίζω να κοιτάω τα έργα του, αυτή την ετερόκλητη συλλογή αντικειμένων και υλικών (ο φίλος μου είναι ο άνθρωπος κολλάζ ξανασκέφτομαι). Σιδηροκατασκευές, κόκαλα, γύψοι, πέτρες, υφάσματα, αλφάδια, 3dprints, χαρτιά με ξόρκια του παππού. Γλυπτά, συναρμολογήσεις, τρεις μικροί καμβάδες. Επινοήσεις νέων πλασμάτων... Σε όλα αυτά εμπλέκονται αναφορές, χαρακτήρες, σχέδια που κάναμε μικροί. Τόξα, καρδιές, ζάρια, μαϊμούδες και μύγες.

Ένα τοπίο ζωγραφισμένο αλα Bob Ross.

18 Μαΐου 2026. Όσο γράφω αυτό το κείμενο, κοιτάω τις φωτογραφίες από το στούντιό του. Με καταλαμβάνει μια έντονη επιθυμία να βρω φωτογραφίες από τα σπίτια του. Ψάχνω στο αρχείο μου και εντοπίζω κάποια αποσπάσματα: το παιδικό δωμάτιο στην άνω πόλη, το πρώτο του σπίτι λίγο πιο δίπλα, το Μεσοπάτωμα, ο Λιμνιώνας, η Αγαθουπόλεως.

Καταλαβαίνω τώρα τη σύνδεση ανάμεσα σε όλα αυτά· τα έργα, τα σπίτια, οι σκάλες, το πορτμπαγκάζ, ο γύψος και η αλλαγή που έφερε (όχι μόνο στις θέσεις μας αλλά και στον τρόπο που ξεκίνησε να σχεδιάζει τους κόσμους του).

Καταλαβαίνω επίσης τον τρόπο που έχει καταφέρει να κάνει κάτι τόσο μοναδικό· να συνδυάσει όλους αυτούς τους διαφορετικούς κόσμους για να κατασκευάσει έναν νέο, δικό του.

Καταλαβαίνω και τη σημαντικότητα αυτής της έκθεσης· για τον ίδιο είναι η πρώτη φορά που μας παρουσιάζει ολοκληρωμένα αυτό το νέο σώμα (του). Έναν σκελετό με νάρθηκες, λαμαρίνες, μεταλλικά χαζαπλάστ σιδερένιοι βραχίονες και κόκκαλα για να κρατάνε σταθερό τον κορμό· τσουλήθρες για να ανεβοκατεβαίνει, και μια σειρά από μικρά πλάσματα για συντροφιά.

Για τους υπόλοιπους, αυτό που έχει καταφέρει ο άνθρωπος κολλάζ, είναι να αποτυπώσει μια μεθοδολογία εξερεύνησης, αποτύπωσης και κατασκευής του εαυτού. Κι εδώ είναι το σημείο που με συγκινεί περισσότερο· ο τρόπος που έχει συλλάβει το πως το σύνολο των ετερογενών συμβάντων που μας καθορίζουν (παιδική ηλικία, εφηβεία, τραύματα και διαγενεακές αφηγήσεις) μπορεί να αποδομηθεί, ανασυνταχτεί και ανακατασκευαστεί προκειμένου να βρεθεί αυτή η πολυπόθητη (τόσο μοναδική) ισορροπία.

Καθώς γράφω έχω κολλημένο στο λάπτοπ ένα ποστ-ιτ με δύο φράσεις από τη συζήτηση μας, «το σώμα έχει μνήμη» και «διάβασμα μέλλοντος». Σκέφτομαι ξανά τον τίτλο της έκθεσης, Finding Balance. Σκέφτομαι μήπως αυτό που μας προτρέπει ο Σταύρος -μέσα από την αποσυναρμολόγηση και την επανασύνθεση- είναι ένας τρόπος πραγμάτωσης όλων των πιθανών μελλόντων μας, ακριβώς μέσα από αυτή την ανακατασκευή της ίδιας μας της μνήμης. Σκέφτομαι μήπως αυτό που έχει καταφέρει εν τέλει μέσα από αυτή την έκθεση, σε αντίσταση στα νέα κύματα «αυτοβελτίωσης», είναι η αναπαράσταση του τρόπου που τα ίδια κομμάτια (μας) έχουν τη δυνατότητα να επανασυναρμολογούνται, κατασκευάζοντας κάθε φορά έναν καινούργιο κόσμο (μας).

May 1, 2026. We decided to go to Euboea together for the long weekend. The car is packed: pottery, little green plastic chairs, plants, wooden children’s furniture, and lots of bags. Probably some construction materials, paint…

This image is significant: the trunk filled with all these mismatched objects. To anyone who doesn’t know him, it might sound incongruous, but not to me, I realize now.

He is the collage-man. Drumsticks, the horse from Frozen II, strange bits of metal everywhere, cheerful little lights, semedakia, small spoons, little spoons. Colors, textures, laughter, and lots of stairs.

The collage-man was my first friend at school. We were twelve years old when one day I came home very upset. I remember telling my mom that a classmate of ours (Goliath in my eyes) had tackled my best friend… thrown him onto the icy mosaic floor and broken his arm. I had felt so angry! The next day he came to school with a huge cast. Suddenly, he had to learn to write with his other hand. We switched seats so our elbows wouldn’t bump.

I remember admiring the way he slowly began to form his first right-handed letters, triangles, and circles.

May 1, 2026. We’re sitting together in the car. We’re slowly driving out of Athens. I’ve made two egg sandwiches. I’d forgotten how much he dislikes eggs. I gave him some dark chocolate. Just before we enter Chalkida, he starts talking to me about his first solo exhibition, which he’s preparing. I’m moved. We talk about our generation as “eternal children” who never grow up, about whether the transition to the next stage of our lives is even possible, how it might happen,and if we’re allowed to.

(We realize we’ve been friends for twenty years and think about how much the world has changed during that time… about where we stand in it. That’s when he mentions the title of the exhibition to me: Finding Balance. We then discuss how an entire system has led us to believe that balance lies in turning inward—toward the self, the ego, the inner self, the individual.)

Finding Balance, a fall, a cast. We connect them from the very beginning. We’re talking about Western medicine, the way the modern body “breaks into pieces.” Components, casts, adhesives, metals (I’m thinking of his works now).

May 12, 2026. I’m finally going to his house to see the works he’s preparing. We called it “a studio visit”. We laugh as we climb the stairs of his house to the studio (I’m thinking of stairs again). We sit down, I put on my glasses, open my notebook, and we begin. I’m moved again… I see fragments of works, sketches, prints. At the end, knowing that I struggle with assembly oral instructions, he sketches on a printout how he will arrange his sculptures in the gallery space. Stairs, slides, towers of stones, and himself in miniature moving among them (I’m thinking of his previous houses now).

I keep looking at his works, this eclectic collection of objects and materials (my friend really is a master of collage, I realize). Metal structures, bones, plaster casts, stones, fabrics, 3D prints, papers with his grandfather’s spells. Sculptures, assemblages, three small canvases. Inventions of new creatures... All of these involve references, characters, drawings we made as children. Arches, hearts, dice, 3 monkeys, and flies. A landscape painted à la Bob Ross.

  May 18, 2026. As I write this text, I look at the photos from his studio. I am overcome by an intense desire to find photos of his homes. I search through my archives and find a few snippets: the children’s room in the old upper town, his first home just next door, the Mesopatoma, Limnionas, Agathoupoleos...

I now understand the connection between all of these things—the artworks, the houses, the staircases, the trunk, the plaster, and the change it brought about (not only in our perspectives but also in the way he began to design his worlds).

I also understand how he has managed to create something so unique—to combine all these different worlds to construct a new one, his own.

I also understand the significance of this exhibition; for him, it is the first time he is presenting this new body (of his) to us in its entirety. A skeleton with splints, sheet metal, metal scraps, iron arms, and bones to keep the torso stable; slides to go up and down, and a series of small creatures for company.

For the rest of us, what the collage-man has achieved is to capture a methodology of exploring, recording, and constructing the self. And this is the point that moves me the most: the way he has captured how the totality of the heterogeneous events that define us (childhood, adolescence, traumas, and intergenerational narratives) can be deconstructed, reorganized, and reconstructed in order to find that much-desired (and so unique) balance.

As I write, I have a Post-it note stuck to my laptop with two phrases from our conversation: “the body has memory” and “reading the future.” I find myself thinking again about the exhibition’s title, Finding Balance. I wonder if what Stavros is urging us to do—through deconstruction and reconstruction—is a way of actualizing all our possible futures, precisely through this reconstruction of our very own memory. I wonder if what he has ultimately achieved through this exhibition, in resistance to the new waves of “self-improvement,” is the representation of how these very fragments (of ourselves) have the ability to reassemble, constructing a new world (of our own) each time.